De maand oktober werkte Len Creutzburg in het gastatelier van het Van Goghhuis. De aanleiding hiervoor was zijn deelname aan Jump. Jump is een talentenproject van de provincie Noord-Brabant voor jonge beeldend kunstenaars. Gedurende anderhalf jaar krijgen de kunstenaars de gelegenheid, ook financieel, zich verder te ontwikkelen en nog dieper te integreren binnen de wereld van de beeldende kunst. Len hoorde van de residentie in Zundert, meldde zich aan, schreef een motivatie en werd geselecteerd. Creutzburg kiest ervoor aangesproken te worden met genderneutrale voornaamwoorden (hen/ die/ diens).
Na het behalen van een bachelor aan de Academie voor Beeldende Kunst en Vormgeving in Tilburg volgde Len een master aan de Academy of Fine Arts in Helsinki, Finland. Creutzburg had een reden om juist voor de academie in Finland te kiezen. In diens studiejaren in Tilburg had hij zich beziggehouden met tekenen, installatie en sculptuur, zonder veel kennis van ambachtelijke processen in de sculpturale discipline te hebben. In Helsinki werd veel aandacht besteed aan materiaalkennis en technieken die nodig zijn voor deze discipline. Naast het leren van onder meer het gieten van metaal en de bewerking ervan waren er ook andere interessante vakken, zoals micro-elektronica (om te leren sensoren en microchips aan te sturen) en masterclasses in het maken van installaties. Verder kwamen er elk kwartaal gast-docenten en kunstenaars van over de gehele wereld hun lessen geven. Dit was enorm inspirerend en leerzaam voor diens verdere artistieke praktijk.
De thema’s die in het werk van Creutzburg steeds weer terugkeren gaan over het fenomeen mens. Ieder mens is geconditioneerd door opvoeding, samenleving en verleden. Bij dat laatste doelt Creutzburg op culturele elementen en trauma’s die bewust en onbewust door voorafgaande generaties aan ons worden doorgegeven.
Verleden, heden en toekomst zijn met elkaar verbonden. Vanuit deze gedachte fungeert het lichaam als een tijdscapsule.
Creutzburg zelf heeft een Indische achtergrond en draagt als zodanig het verleden van diens Indische voorouders mee; hun geboorteland Indonesië en het gedwongen verblijf in Japanse interneringskampen. Maar dit is wat voor hen persoonlijk geldt. Len’s werk gaat niet over diens Indische achtergrond, het is veel universeler. Het gaat hen over innerlijke systemen en processen bij mensen in het algemeen; ieder van ons draagt iets mee uit het verleden. Maar ons lichaam is een programmeerbaar systeem, we kunnen onszelf waar nodig helen en herschrijven.
Dit allesomvattende spanningsveld tussen onze innerlijke wereld en externe leefwereld wil hen in beelden vertalen. Het is te vergelijken met een lichaam waarin zich een proces van beweging, veranderingen afspeelt.
Door driedimensionaal te werken heeft Creutzburg de mogelijkheid om bewegingen te visualiseren zoals vloeistof door de sculptuur te laten stromen, geluid of teksten toe te voegen of op een andere manier de bezoeker bij het kunstwerk te betrekken. Met enige verbeelding zijn de sculpturen van Creutzburg dan ook een soort lichaam. Buizen die eruitzien als ellepijpen en gewrichten, buizen waardoor vloeistof zich als een zenuwstelsel door de sculptuur beweegt.
Een sculptuur begint voor Len altijd met het maken van schetsen. Een tekening is het startpunt, de noodzakelijke (digitale) materialen en gereedschappen zoeken is de volgende stap.
In de schilderijen van Vincent van Gogh zijn de innerlijke worstelingen die de kunstenaar moet hebben gehad, voelbaar. Het toont ons hoe Van Gogh de wereld ervaart en hoe hij die wereld persoonlijk ziet. In deze werkwijze herkent Creutzburg henzelf. Ook bij hen is diens innerlijke geworstel het vertrekpunt en drijfveer om kunst te maken.
Len wil diens residentie in Zundert vooral gebruiken om te experimenteren met de combinatie van geluid en sculpturen. Dit doet Len met ingesproken teksten (over healing en innerlijk herschrijven) maar ook met geluiden die in de ruimte te horen zijn en geactiveerd worden door de aanwezigheid van bezoekers.
Toen ik Len half oktober bezocht, werkte hen aan een sculptuur waaraan met elektronica membranen (piëzo’s) verbonden waren. Deze piëzo’s reageren op geluid. De signalen van de trillingen die op deze manier opgevangen worden, worden omgezet in weer andere trillingen die de kunstenaar bepaalt.
Met deze experimenten zoekt de kunstenaar wegen om de bezoeker zowel actief als passief bij zijn sculptuur te betrekken.
Geert van Eyck, oktober 2026
