De Vlaamse Schuur in het landgoed De Moeren, het tweede gastatelier van het Van Goghhuis, is de maanden april en mei de werkplek geweest van de Amsterdamse kunstenaar Annaleen Louwes. Aanleiding was de vraag om een tentoonstelling te maken voor de komende editie van BredaPhoto (najaar 2026).
Annaleen Louwes is een gelauwerd fotograaf/beeldend kunstenaar die in binnen- en buitenland exposeert. Ze combineert het maken van autonoom werk met lesgeven; in het verleden aan de Gerrit Rietveld Academie in Amsterdam, nu aan studenten van de kunstacademie in Den Haag (KABK).
In het werk van Louwes staat de mens altijd centraal. Vaak zijn het kwetsbare mensen die buitengesloten worden. Dit kan haar buurman zijn, patiënten in een psychiatrische inrichting of haar moeder over wie haar laatste project “es gibt keine sahne es gibt krieg”, gaat. Wat ze maakt, zou je studies van de mens kunnen noemen. Bekendheid kreeg ze met haar projecten over mensen in psychiatrische instellingen, te weten de Willem Arntsz Hoeve in Den Dolder en Kings County Hospital in New York.
Dat de keuze voor het maken van een tentoonstelling voor BredaPhoto 2026 op haar viel, is niet vreemd. Het thema van het festival is consolation, troost. Gezien haar betrokkenheid en de inhoud van haar projecten biedt dit thema meer dan genoeg aanknopingspunten.
Na een eerste aarzeling, de werkperiode was wel erg kort, besloot Louwes in te gaan op de uitnodiging. Ze bracht een middag door in de immense, donkere ruimte van de Vlaamse Schuur en werd enthousiast. Ze voelde mogelijkheden.
Maar wat zou ze kunnen bijdragen vanuit deze plek? De tijd was kort. Waar haar werk normaal de ruimte krijgt om langzaam te rijpen, moest het nu ontstaan in een versnelling. Ze beschouwde deze periode dan ook als een onderzoek: een zoeken naar wat fotografie kan betekenen in relatie tot troost. Wat kan een beeld dragen?
Ook voelde ze niets speciaals bij de schilderijen van Vincent van Gogh. Ze begon met het landgoed te verkennen, maakte kennis met mensen in de directe omgeving, ging zwemmen in het plaatselijke zwembad, las de brieven van Van Gogh en liep dagelijks in dezelfde natuur waar hij liep.
Al snel werd haar duidelijk dat ze het voor dit project niet moest hebben van fietsers of wandelaars die passeerden. Deze keer moest ze zich naar binnen richten; de binnenwereld van de schuur waar ze de komende maanden zou leven en werken. De schuur als plek van reflectie en introspectie. Nu ze dit besluit genomen had, richtte ze haar aandacht volledig naar binnen. Ze fotografeerde alle meubels, dwaalde in de duistere ruimte rond, zag een streep licht onder een deur en probeerde met een nachtcamera opnames te maken van muizen, die er helaas niet waren.
Met eenvoudige middelen, daglicht, zaklampen, reflecties en flitslicht, zocht zij naar beelden die ontstaan vanuit de beslotenheid van de ruimte zelf. De schuur werd daarbij niet alleen een werkplek, maar ook een mentale ruimte: een plek om te vertragen, te kijken en stil te staan bij wat normaal onzichtbaar blijft.
Geïnspireerd door deze duisternis, onderzocht zij de spanning tussen aanwezigheid en afwezigheid, herinnering en verlies. Vanuit de stilte van de schuur ontstond een intieme studie naar beelden die niet alleen iets zichtbaar maken, maar ook iets kunnen dragen.
De tentoonstelling van Annaleen Louwes is te zien tijdens BredaPhoto 2026 in de Stadsgalerij.
Geert van Eyck, juni 2026
