Toen ik de derde week van februari het atelier van het Van GoghHuis bezocht, was aan alles te zien dat hier intensief gewerkt werd. Aan de muren een twintigtal schilderijen die of klaar waren of nog een laatste blik nodig hadden. In een hoek twee lege grootformaat doeken geprepareerd met een groene ondergrond, klaar voor gebruik. Verder een opgeruimd atelier van iemand die het graag netjes en overzichtelijk houdt. Het atelier was die maand het werkterrein van de Noorse beeldend kunstenaar Karsten Krogh-Hansen.
Karsten werkte bij een veilinghuis en een galerie in Blomqvist, Noorwegen. Zijn belangstelling voor beeldende kunst werd daardoor gewekt en hij besloot een kunstopleiding te gaan volgen, niet in zijn geboorteland maar in het buitenland. Hij verhuisde naar Antwerpen voor een studie aan de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten. Nadat hij daar zijn Bachelor en Master behaald had, won hij in juni 2025 de Van Gogh Air prijs met daaraan verbonden een residentie van een maand in het atelier van het Van GoghHuis.
Naast Edvard Munch is Vincent van Gogh belangrijk voor Krogh-Hansen. Hij wist dat zowel Munch als Van Gogh in de jaren tachtig van de 19e eeuw in Antwerpen waren geweest. Toen hij zelf in Antwerpen ging wonen, hoopte hij te ontdekken dat zijn twee inspiratoren elkaar daar ontmoet hadden. Helaas bleek dit niet het geval.
De schilderijen aan de muur hangen in de volgorde zoals Karsten ze geschilderd heeft; de eerste helemaal vooraan, de laatste achteraan. De bovenste rij schilderijen, een stuk of acht werken, zijn geheel figuratief. Het zijn onherkenbare vage figuren of landschappen. In de andere schilderijen zijn deze figuraties verdwenen en blijven abstracties over. Ogenschijnlijk lijken het twee geheel verschillende series. De ontwikkeling van de reeks is na zijn uitleg echter goed te volgen. Bij de voorbereiding op zijn residentie in Zundert heeft Karsten in zijn archief en op internet gezocht naar beelden uit de tijd van Van Gogh. De beelden waren niet bedoeld om te kopiëren maar om hem te inspireren zich beter in te leven in de kunstenaar Van Gogh en de tijd waarin hij leefde. Die atmosfeer heeft hij in de figuratieve schilderijen willen weergeven. De schilderijen stralen die, enigszins, nostalgische sfeer ook uit. Verder vormen de brieven van Van Gogh een essentieel onderdeel van zijn oeuvre. Karsten vond het om die reden van belang die bij zijn serie te betrekken. Hij besloot op de schilderijen te gaan schrijven. Geen citaten uit de brieven maar gedachten die spontaan opkwamen wanneer hij aan Van Gogh dacht. Niet de teksten of de woorden zijn daarbij belangrijk maar de bewegingen om ze te schrijven. Door de handeling te herhalen en te herhalen, komt er een punt dat dezelfde golvende beweging wordt gemaakt als met schilderen. En dat punt wilde Krogh-Hansen bereiken. In het verdere verloop van de serie is dit voortschrijdend proces te herkennen; langzaam maar zeker worden de woorden vager tot ze helemaal verdwijnen.
Wat opvalt is de kleur groen die bij de meeste schilderijen overheerst. Tijdens het schilderen merkte Karsten dat ook en besloot daarom als experiment voor een schilderij andere kleuren te gebruiken. Uiteindelijk was hij daar niet tevreden tevreden over, het werkte naar zijn idee niet. Snel keerde hij weer terug naar het groen.
Voor de laatste week staan de twee lege doeken nog te wachten. Met het maken van twee grote schilderijen wil hij zijn residentie afsluiten. Wat hij gaat schilderen weet hij nog niet.
Verder met het proces van abstractie van teksten of terugkeren naar figuratie?
Geert van Eyck, februari 2026
